چه میگوید؟

دلم در سینه می کوبد، چه می گوید؟

دلی دیوانه می جوید، نمی گوید

و من بی تو در این ماتم سرا تنها

نگاهم در پی چشمان گرگت  مانده بر دیوار

نمی دانم؛ تو گرگی؟

باز خواهم تا در آغوشت بگیرم

از این بی آبرویی، سخت می خواهم بمیرم!

قدوم نازنینت باز گلباران عزیزم

بیا تا در کنار سورتمه ات مامن گزینم

                        سحر-89

بله! اینجوریاس...

البته که دوستت دارم احمق جان، ولی آزارت می دهم.

 دلیلش هم صاف و ساده این است که دوستت دارم. این را می فهمی؟

آدم کسانی را که به آنها بی تفاوت است آزار نمی دهد.

«ارنستو ساباتو»

...

سلام، امشب چقدر دلم گرفته. خیلی خیلی زیاد. امشب خانوادم چقدر برام غریب بودن... داداشم مثل همیشه اشکم و در اورد و بابا با اینکه می دونست حق با منه سکوت کرد اما اینبار برای اولین بار گفت باهاش صحبت می کنه! فقط بغل مامان گریه کردم...چرا همیشه فکر می کنم منو کمتر می خواد؟ مثل کوچولوهای احمق ریویل کرده بودم و اشکام میومد بدون اراده

این هفته کلا خیلی تنها بودم، به دوستام نگفتم بیان بریم بیرون، دوست نداشتم بگن عجب ادم سیریشه ها! شیما کلاس میذاره!! یاد کلاسی افتادم که تو 9 سالگی میرفتم، اون موقعی که پول تو جیبیه همه از 50 تا 200 تومن بود و من 2000تومن می گرفتم و هر روز کلی خرید خوراکی و البته دوستام ترکم کردن! توطئه گر و می شناختم اون باعث شد من سه ماه تابستانم رو تنها باشم به این جرم که پول توجیبیم بیشتر بود اینجام همینطوره، مطمئنم! شیما نمیاد چون نمی تونه ببینه ازش سرم یا چیزهایی و داارم که نداره یا اگه بیاد دائم از داییش میگه که تو آلمانه یا اینکه یدرش چقدر مدافعش و ...

آخرین باری که شیما رو دیدم روزی بود که رفتیم کتاب شعر بخریم برای آقای متاهلی که براش خط می نویسه برای تشکر از زحمات اون شخص؛ مرد مرموزی که براش چند تا جمله فلسفی نوشته بود و و با یه شاخه رز قرمز داده بود بهش! واین یعنی کلی حرف...!!!!! راستش نگرانشم

نکنه دارم دچار بیماریه بیشعوری می شم؟ یا همین الان هم گرفتم؟! همیشه دوست دارم خودم و مقصر بدونم حتی وقتی نیستم، به امروزم فکر کردم ظهر بهتر بود حرف هام  و با دقت بیشتری می زدم مخصوصا تو گزینش کلمات، کاش گفتن هم مثل نوشتن بود قابل حذف ومشاهده دائمی

هیچ چیز حتی برای نوشتن ندارم، دارم کوری و می خونم آخرای کتابم فقط می تونم بگم یه شاهکاره

اما دنیا خیلی عجیبه! آیا ما همه ی ما آدم ها اومدیم به این دنیا تا درکش کنیم؟ یا خودمون و اثبات کنیم؟ به نظرم هر دو

 اما روز مرگی... داره پیکره ی بی جونم و و لیس میزنه!

من و مادرم

خالی تر از همیشه

من...

چند روز پیش نمایشگاه کتاب بودم با دوستام، عالی بود، واقعا خیلی خوش گذشت، همیشه بهترین خوشی هام با دوست های دوره ی دبیزستانم بوده، بچه های دانشگاه فاقد معرفت لازم بودند، حیف...!

من همیشه خیلی رک حرفمو می زنم و اغلب هم زمان به این فکر می کنم که آیا اینقدر مستقیم ابراز احساسات درونی کاره خوبیه یا نقطه ضعفی می شه از من تو دستای طرف مقابل

 هر روز که می گذره احساس می کنم بیشتر شبیه مادرم می شم. مادر... نمی تونم درک کنم محبت هاشو، از خود گذشتگی هایی فراتر از عقل و حتی قلب! واقعا این حسه مادری چیه؟ اگر خدایی وجود داشته باشه احساس می کنم بزرگترین معجزه ش مادره! این حس ویرانگر وجود مادر و می خوره!

همیشه پراکنده می نویسم، ذهنم دائم در حال جهش، گاهی جهش تا اسمان نیلی یه کتاب میون آدم هایی که اغلب تظاهر به خوبی می کنن  و گاهی جهش تا اعماق دو تا چشم و لپ هایی که موقع خنده چال میشن!

من میدونم چی از این زندگی می خوام ولی نمی دونم چرا نشستم و زل زدم تو چشاش، چرا حرکت نمی کنم؟تو یه ماشین  نشستم و محکم فرمون و گرفتم ولی منتظرم یکی دیگه استارت بزنه…! جک مضحکیه که واقعیت زندگیه منو شرح میده، داشتم یاداشت های چند سال پیشمو می خوندم نوشته بودم: " ک.و.ن گشاد زمینیم کرده وگرنه از اسمونیام اسمونی ترم! :دی"  جالب اینجاست که هنوزم همونجام!!!! دریغ از یک قدم جلوگذاشتن! احساس می کنم از وقتی رفتم دانشگاه زندگیم متوقف شد، فقط نشستم تو اتاقم و کتاب هایی خوندم که هیچ فایده ای نداشتن و حالا چند وقتیه دوباره کتاب می خونم، اینبار کتاب هایی که می تونه کار ساز باشه برام، نمی دونم!!!!

بغض

یه بغض نشکسته عین خار

صدای سایه های روی دیوار

یه جام محبت میخوام تا

زندگی آی زندگی...خسته ام!

اگر اشتباه نگم شعر از رضا کیانی عزیز هست، 

دیشب داشتم به خودم فکر می کردم، چقدر بی عار شدم! و تنبل تر از همیشه، نه دست به قلم می گیرم برای سرودن عواطف خام و نه حوصله ی مطالعه دارم، هر کتابی و که باز می کنم یک  صفحه شو می خونم احساس می کنم چقد کسالت آوره دوباره می بندمش، و اون سری  فرار می کنه تو قفسه کتاب پیش دوستاش

 

مامانم؛ احساس می کنم اصلا دوسم نداره، بیکاری یا بهتر بگم برای من بی عاری بدیش اینه که میشینی هی فکر می کنی، با کی بودم با کی نبودم، این دوسم داره اون نداره، وقتی به مرز جنون برسی حتی به عشق مادرت هم شک میکنی، این روزها فکر می کنم اگه قرار باشه مامانم بین من و داداشم یکی انتخاب کنه اون حتما داداشمو می خواد و من برم به جهنم! میگفت دیگه ازم خسته شده از غر زدن هام بهونه گرفتن هام ، مامان منو تو اوردی به این دنیا، تو بهم هستی دادی که بدتر از نیستیه. و پدرم می خنده...مثل همیشه

 

هی دنیا، امروز برای سومین روز متوالی که تو خونم، بهتر بگم تو اتاقمم. نمایشگاه کتاب؛ پارسال تنها رفتم انگار امسالم باید تنها برم

 

پدر می گفت چرا ادبیات، این همه رشته برو یه رشته ای که اینده ی کاری برات داشته باشه، لبخند زدم...! گفتم اخه علاقه دارم می خوام تو نوشتن مهارت پیدا کنم، گفت فکر می کنی همه ی نویسنده ها ادبیات خوندن؟! فلانی روانشناسی خونده، اون یکی فیزیک، تو همین حسابداریتو بخون بیشتر به کارت میاد، خیلی ناراحتی برو کارگاه های آموزشی! و اینگونه بود که کوه امیدم خراب شد رو سرم! خیلی سست شدم، نه؟!

 

بی خیال ، خلاصه این روزها منم و تختم و موزیک و گوشیم! البته فتوشاپ یادم رفت! کل خاندان از قبیل خاله و دایی + بچه ها و نوه هاشون کلی عکس ریختن رو سرم که درستش کن! فک فامیل اصفهانی داشتنم دردسریه ها! کارگر مفت گیر اوردن ، یکیشون گفت حوصله ندارم عکس ها روگلچین کنم یعنی این نمیذاره ( اشاره به بچش) ، یه روز کیسمو برات میارم خودت گلچین کن درست کن!!!!!!!!! اگه وقت نداری بگو ها خجالت نکش!!!!!! آخه اینم فامیله  دارم!

من برم دیگه...به قولی این نیز بگذرد این جور که شاعر گفته مهم نیست که با گذشتش دهانت آسفالت می شه مهم گذشتنشه!!!!

سوال

به نظر شما تو زندگی شاد بودن مهم تره یا دانسته های علمی بالا و بالاتر، اگه قرار باشه زندگی شادی داشته باشید با اطلاعات در حد معمولی قابل قبول تره یا اطلاعات دانسته های بالا و بیشمار در هر موضوعی و زندگیهمراه با سختی و تلاش که منجر به آسایش و پول هم براتون نشه؟

نور

سلااااام، سلام به بهار زیبا، سرشارم از انرژی، امید به زندگی، بلاخره تصمیمو گرفتم، می خوام ادبیات بخونم، رشته ای که همیشه بهش علاقه داشتم. دانشگاه تهران دارم میاااااااااااام ...بیگی منو :دی